شما و کابینه‌تان صد روزه شدید و ما و همکاران‌مان خرسند از این عمر سه ماهه. هر چند که صد روزگی دولت تدبیر و امید برای اهالی رسانه چندان امید بخش نبوده اما در همه این سال‌ها ما به طعم تلخی ها عادت کرده ایم و ضرب آهنگ امید همواره آویزه گوش مان بوده، چه آن روزها که دوشنبه ها دست و دلم مان به کار نمی رفت و هر دم خبری از توبیخ ها و توقیف ها می آمد چه حالا که انبوهی از همکاران مان هنوز سر کار نرفته بیکار شده اند. چه آن دورانی که خط به خط نوشتن آمیخته به استرس بود و چه حالا که هنوز دولت امید به سه ماهگی نرسیده، کارنامه یک توقیف و تعلیق دو روزنامه آماده انتشار، به گوش مان می رسد. بنا ندارم همه این ها را به گردن شما بیندازم، چنانچه تنها احمدی نژاد را مسوول همه سختی های هشت سال گذشته نمی دانم. اما تمدید امید و همراهی با جماعت مطبوعاتی ها، از آن خواسته های حداقلی است که حالا رفته رفته به کیمیای دست نیافتنی برای ما مبدل شده است.