اما بزه هولناک زنا با تمام نهي شدگي هايش در دين مبين اسلام در همين دور و اطراف ما اتفاق افتاده است. اين نه شما را به پندار وجدان جمعي خواست دوركيم نزديك مي كند و نه به بستر سازي آنچه از دين در ديدگاه وبر مورد نظر بود. با اين همه دين همچنان در جريان است . روي كاپوت ماشين ها به علامت يا حسين و يا علي ، تسبيح چرخان ميان دو دست ، پوشش هايي ظاهري ، پخش اذان با بلندترين صداي ممكن در سه گانه روز ، گشت ارشاد و خلاصه هزاران نمونه از اين دست.
سيبي كه از درون كرم خورده. هنوز رويه اش با انواع دغل هاي باغبان نو نوا باقي مانده است. به دور و برمان كه نگاه كنيم يا از تحولات شخصي خودمان گرفته تا آنچه در پيرامون مان در جامعه ،خانواده و مكان هاي عمومي اتفاق مي افتد همگي ما را به اين سمت مي برند كه دين در جامعه ايراني كاركرد هاي خودش را از دست داده.
جامعه شناساني كه قائل به مهندسي اجتماعي اند به خوبي مي دانند كه تزريق باور از سطوح بالاي اجتماع امر مثبتي را به دنبال ندارد . دين در ايران با تريبون هاي رسمي و نهادهاي الگو سازي چون آموزش و پرورش و آموزش عالي و ... نهادينه مي شود و البته بي شك نتيجه عكس در بر خواهد داشت .
با اين همه كلي هم آدم به باطن ديندار كه دين را در يقين و ايمان مي دانند و آن را به نام ريسمان الهي تعبير مي كنند هم هنوز اميد بسته اند به بازگشت كاركرد دين در ايران. اما واقعيت تغييرات سريع در نسل جوان گوياي نكته ديگري است اينكه دين با سرنگ تزريق شده از لابلاي بينش ابتدايي و راهنمايي تا به دانشگاه هيچ آينده روشني در پيش ندارد . اينكه دين به نگرش هاي تازه اي براي طرح شدن در سطح جامعه نياز مند است .به امر شخصي شدن نه حكومتي بودن. حالت تهوع از دين،ديني كه در تمامي جدراه هاي زندگي عمومي ما ريشه دوانده اين روزها بد جور كلافه ام مي كند. دين اگر در همين عرصه هاي خصوصي جولان دهد آن وجدان جمعي كه مورد نظر دوركيم بود هم تامين مي شود نه توليد اين آما رهولناك زنا با محارم و يا نوحه خواني هاي مدام در جلسه هاي مديران دولتي.
/ نوشته شده توسط : آمنه شیرافکن / شنبه هفدهم تیر 1385 , 11:17 /