روايت فيلمهاي وسترني هيچ وقت برايم جذاب نبود مگر اينكه بازيگرش كلينت ايست وود باشد.
ايست وود بازيگر خوش تيپي است. هفته پيش از اين بازيگر فيلم هاي وسترن يك فيلم خوش ساخت ديدم؛ "نامه هايي از ايوو جيما". فيلم، ضد جنگ است. روايت جذاب است و گويي داري صفحه صفحه يك يك رمان بلند را به شكل تصويري مرور ميكني. ايست وود زيركانه روايت خوانش نامههاي سربازان ژاپني را در جنگ با آمريكا موضوع داستان خود قرار داده است و از هر چه دم دستش بوده بهره جسته تا بگويد جنگ بد است. اين سو و آن سو سربازان بيچاره مجبوراند براي خاطر وطن و امپراطور و احتمالا مفهوم مدرنش پرزيدنت مبارزه كند. ته داستان نگراني مادران براي سربازان است. ته ماجرا حماقت آدمهاست و فضايي كه همه چيز را در بدي تشديد ميكند.
دو فيلم نامه هايي از ايوو جيما و پرچم پدران من فيلم هاي ايست وود در اعتراض به جنگ اند. فيلم سراسر پر است از صحنه هاي خشونت آميز . براي آدم پر دل و جراتي مثل من فيلم با ۲۰ دقيقه سانسور تصويري همراه بود. اين بخش ديگر بستگي به تحمل تصويري تان دارد.
تمام مدت كه فيلم را مي ديدم توي ذهنم بود كه كاش اين فيلم را احمدي نژاد هم ببيند.
/ نوشته شده توسط : آمنه شیرافکن / جمعه بیست و پنجم آبان 1386 , 14:57 /