هزار توها،
آفریده های زمان،
نیست می شوند.
(تنها
دشتِ سترون می ماند.)
دلِ آدم،
سرچشمهء همهء آرزوها،
نیست می شود.
(تنها
دشتِ سترون می ماند.)
صبح دروغین
و بوسه ها
نیست می شوند.
آنچه می ماند
تنها
دشت سترون است
دشتی پُر خروش
* ترجمهء شعری از لورکا، خسرو ناقد
/ نوشته شده توسط : آمنه شیرافکن / شنبه هشتم اردیبهشت 1386 , 14:14 /