آنچه در ونزوئلا اتفاق افتاد اگرچه قابل پيش بييني بود اما از يك جهت نامتعارف به نظر مي رسيد و آن هم اينكه گزينه آزادي در اين كشور به ساده ترين شكل پيشكش شد به يك انسان معممولي ، تا او بر اساس توانايي هاي منحصر به فرد و فرا انساني اش بتواند يك تنه و در خلال 18 ماه آينده تصميم گيري كند كه بر سر اقتصاد و سياست و اجتماع در ونزوئلا چه بيايد.
اگرچه برخي اپوزوسيون هاي دولت چاوز با تصميم جديد پارلمان اين كشور مخالفت كرده اند اما نتيجه نظرسنجي ها نشان داده است كه اكثر مردم اين كشور راضي اند تا چاوز به جاي همه آنها فكر كند ، نظر بدهد و بعد هم برنامه ها و طرح هايش را اجرا كند.
اينكه آدم ها تا اين حد از حوزه انديشيدن خارج شده و در سازوكار زيستن و عمل صرف گرفتارآْمده اند به گفته هانا آرنت ناشي از نبود هيچ روزنه اي از سطح تلاش و پيگيري ذهني افراد براي تفكر است.
هانا آرنت در يكي از پژوهش هايش با عنوان "زندگي نظر ورزانه و مسئوليت سياسي" درباب رابطه ميان عمل و تفكر سخن مي گويد.
ورود به عرصه عمومي و خروج از امر شخصي و عرصه خصوصي اگرچه حسب ضرورت و ورود به زندگي اجتماعي اتفاق مي افتد اما بر اساس آنچه آرنت از آن به عنوان ضرورت انديشيدن با خود نام مي برد نخست لازم است تا افراد بر امر انديشيدن در همان عرصه شخصي اقدام كنند.
نمونه آنچه در ونزوئلا در حال تحقق است نشان مي دهد كه به كل مردم در اين كشور از امر انديشيدن روي برتافته اند.
البته اين موضوع ارتباط مستقيمي با حوزه مسوليت پذيري آدمها پيدا مي كند. آنچه آرنت از آن به عنوان پيوند ميان انديشيدن و عمل نام مي برد و معتقد است زماني در عرصه عمومي مشاركت و عمل و مسوليت پذيري درك مي شود كه نخست فرد بتواند به درك درستي از انديشه و مسوليت آن هم در حوزه شخصي خود دست يابد. ."اگر فكر كنيم و دست به تفكر نزنيم هرگز قادر نخواهيم بود آزادانه و مسئولانه عمل كنيم" (آرنت ، ص 236)
پارلمان يك نماد دموكراسي خواهانه است. پارلمان همه جاي دنيا حتي در كشورهاي قائل به دموكراسي هاي صوري و نمايشي هم ، به عنوان نشاني از رشد فضاي مدني به شمار مي آيد. حالا شما تصورش را بكنيد كه اقايان در پارلمان ونزوئلا زمام امور را بر اساس حكم حكومتي به چاوز سپرده اند. اينجا به گمانم اولين نقطهاي است در تاريخ كه پارلمان دارد عكس كاركردهايش عمل مي كند. امضاي قرار حكم حكومتي چاوز توسط مجلس شوراي ملي اين كشور امضاي تحقق حكومت ديكتاتورمآبانه اي است كه با راي يك نهاد مدني اتفاق مي افتد.
"هر دولت توتاليتري مي خواهد انسان را چيزي زايد كند" نه اينكه تزي از پيش تعيين شده براي تحقق اين امر داشته باشد. روال اجرا و تحقق چنين نحوه زيستني در جهان بر پايه انگاره هاي توتاليتري در نهايت بر اين اساس پيش خواهد رفت كه انسان در ان نابود شود. انسان و آزادي .
/ نوشته شده توسط : آمنه شیرافکن / شنبه چهاردهم بهمن 1385 , 9:33 /